เรา...เดินไป เรียนด้วยกัน

แม้...ตึกและห้องเรียนในมหาวิทยาลัยจะหรูหรายิ่งใหญ่เพียงไหน

ก็ไม่ได้หมายความว่าเพื่อนเราจะนั่งเรียนอยู่ทุกคน

เรา...พูดคุยเสียงดังโหวกเหวกเมื่ออยู่ในห้องเรียน

แม้...ในมหาวิทยาลัยเราจะพูดคุยเสียงดังเพียงไหน

ก็ไม่ได้หมายความว่าเพื่อนๆทุกคนจะได้ยิน

เรา...กลับบ้าน ทุกเย็นหลังโรงเรียนเลิก

แม้...บ้านเราจะอยู่ใกล้มหาวิทยาลัยเพียงไหน

ก็ไม่ได้หมายความว่าเพื่อนที่อยู่ใกล้บ้านเราที่สุดจะได้กลับบ้าน

ทุกวัน......เรา...นัดไป เที่ยวกันในวันหยุด

แม้...ใกล้ๆมหาวิทยาลัยจะมีสถานที่ท่องเที่ยวมากมาย

ก็ไม่ได้หมายความว่าเราจะนัดเพื่อนไปได้ครบทุกคน

ถึงแม้กล้องดิจิตอลในมือถือเราจะมีความละเอียดสูงสุดถึง 10 ล้านพิกเซล

ก็ไม่ได้ความว่า จะเก็บภาพเพื่อนๆได้ทุกคนพร้อมๆกัน

เพื่อน คือ คนที่ไม่ต้องอยู่ด้วยกัน...ก็รักกันได้

ไม่ต้องเห็นกันทุกวัน...ก็รักกันได้

ไม่ต้องหวานใส่กัน...ก็รักกันได้

แต่รักอยู่ฝ่ายเดียว...เป็นเพื่อนกันไม่ได้

เพราะเพื่อน...ไม่ได้เกิดมาพร้อมหน้าที่...อย่างคำว่า...พ่อแม่

ไม่ได้จบลงพร้อมหน้าที่...อย่างคำว่า...แฟน

แต่เกิดจาก...การกระทำซึ่งกันและกัน จะอยู่หรือไป...ใช้
" ใจ " เป็นเกณฑ์

จะอีกกี่นาน...เพื่อนก็ยังเป็นทั้งรอยยิ้มและเสียงหัวเราะที่ไม่มี วันเลือนหาย

เพื่อน คือ คนที่เรามั่นใจ อยากไปหามากที่สุด
ไม่ว่าจะในยามสุขหรือยามทุกข์

เพื่อน คือ คนที่เราไม่ต้องนอนร้องไห้ คอยโทรศัพท์ทั้งคืน

เพื่อนก็โทรมาหา

ฐานะ...ไม่ใช่ตัววัดว่าใครเหมาะจะเป็นเพื่อนใคร

หน้าตาไม่ใช่มาตรฐานบอกว่า ใครควรจะเป็นเพื่อนใคร

แต่น้ำใจ...จะเป็นเครื่องชี้ให้เรารู้ว่า...ใครที่ควรจะเป็นเพื่อนเรา

เพื่อน คือ

คนที่แอบมาปรุงแต่งชีวิตเราซะจนกลายเป็นอาหารจานแปลก

มีทั้งหวาน ขม อมเปรี้ยว เดี๋ยวเติม ความห่วงใย

เดี๋ยวใส่ความรักหมักเป็นความผูกพันจนได้ที่

สุดท้ายก็กลายเป็นอาหารจานดีที่ไม่มีผักชีโรยหน้า

แต่ว่าเติมความจริงใจได้จนเต็มจาน

เพื่อน...ก็เหมือนเสื้อตัวเก่งที่เราจะหยิบมาใส่ทุกครั้งที่เราต้องการความมั่นใจ

และเมื่อพ้นเวลานั้นไป...เสื้อตัวนี้ก็ยังแขวนอยู่ในตู้เสื้อผ้าใบเดิมเสมอเหมือนกับ

เพื่อน...ที่จะอยู่กับเราในวันที่เราไม่สบายใจ

ส่งเรื่องราวนี้ไปยังเพื่อนที่คุณรัก ไปยังคนที่กำลังจะลืมเพื่อนเก่า...

มันไม่มีคำสาปอะไรในเรื่องราวนี้แต่มันมีคำว่า "เพื่อน" อยู่ข้างใน...